33 dni - dzień 20

Totus Tuus Maria,

DZIEŃ 20: “ABY ICH RATOWAĆ”

 

Przed rozpoczęciem rozważania:

Wycisz swój umysł i swoje serce. Duchowe wyciszenie jest naszą otwartością na łaskę. Modlitwę do Ducha Świętego postaraj się odmówić spokojnie i powoli, wczuwając się sercem w każde ze zdań.

 

 

Modlitwa do Ducha Świętego

Duchu Święty przyjdź,

Oświeć mrok umysłu,

porusz moje serce,

pokaż drogę do Jezusa,

pomóż pełnić wolę Ojca,

Duchu Święty przyjdź.

Maryjo, któraś najpełniej

przyjęła Słowo Boże

prowadź mnie.

Duchu Święty, przyjdź!

 

 

Akt zawierzenia rekolekcji świętemu Józefowi   

Święty Józefie, któremu Dobry Bóg zawierzył opiekę nad Jezusem i Maryją         

zawierzam dziś tobie te rekolekcje i proszę cię

w imię twojej miłości do Jezusa i Maryi:

opiekuj się mną i wszystkimi, którzy te rekolekcje przeżywają

strzeż nas na drodze do Niepokalanego Serca Maryi,         

wyproś nam u Dobrego Boga łaskę świadomego i głębokiego poświęcenia się Sercu Twojej Umiłowanej Oblubienicy, Maryi

abyśmy oddając się Jej całkowicie, znaleźli się w bezpiecznym schronieniu Jej Niepokalanego Serca, które jest dla nas wielkim darem

Ojca, Syna i Ducha Świętego. Amen.

 

 

ROZWAŻANIE DNIA: “ABY ICH RATOWAĆ”

 

Oczyma dziecka

“Aby ich ratować” - te trzy proste słowa rzucają ważne światło na wszelkie “objawienia maryjne”.

 

Czasami mamy z takimi objawieniami pewien problem.

Wyrażamy to przez wątpliwości, opór, a czasem nawet krytykę.

Możemy mieć ku temu różne powody.

 

Spróbujmy jednak spojrzeć na to w pełnej prostocie, którą tak bardzo kocha Bóg.

Spójrzmy na objawienia maryjne oczyma dziecka.

 

Oto Matka, która kontaktuje się i rozmawia ze swoimi dziećmi.

NAJBARDZIEJ NATURALNA RZECZ NA ŚWIECIE.

 

Dzieci są w niebezpieczeństwie.
Co zrobi dobra mama?

Interweniuje, reaguje, podejmuje działania i próby ratowania swoich pociech.

TAK DZIAŁA MIŁOŚĆ.

 

Objawienia maryjne objawiają nam Miłość Boga.

Z Miłości Boga Maryja stała się naszą Matką.

To Miłość Boga stworzyła i uzdolniła Maryję do tego, aby tą Miłością mogła objąć każdego człowieka na ziemi.

Z Miłości Boga Maryja przychodzi do nas w swoich objawieniach.

Z Miłości Boga rozmawia z nami i ratuje nas.

 

“Miłość ci wszystko wyjaśni” - mawiał Jan Paweł II.

 

Oddać się to znaczy pozwolić Bogu działać

Zbawienie, ocalenie, ratunek - to wszystko JEST ŁASKĄ.

Przyjęcie łaski zależy jednak od wolnej woli człowieka.

Zależy od naszej zgody.

 

“Zbawiać” to znaczy “dawać miejsce Bogu”. Mówił o tym biskup Edward Dajczak, podczas jednej z homilii, wygłoszonej w Częstochowie:

„Zbawcze posłannictwo Kościoła we współczesnym świecie nie ma polegać na wykonywaniu gigantycznych dzieł, na wymyślaniu ich. Wielkie rzeczy czyni Wszechmocny, nie my. Nasza postawa uczniów Jezusa i całej Wspólnoty Kościoła musi być najpierw dawaniem miejsca Bogu. Zbawiać to dawać miejsce. Maryja pokazała nam, jak można realizować dzieło Boga. Bóg skierował do Niej Słowo, ale decyzja była Jej. Dobrowolna zgoda Maryi uczyniła z Niej największą błogosławioną wszystkich czasów.”

 

Maryja jest naszym RATUNKIEM ponieważ CAŁA ODDAŁA SIĘ BOGU, pozwalając, aby WSZECHMOCNY czynił przez Nią wielkie rzeczy.

 

Całkowite oddanie się Maryi ma między innymi takie dwa ważne skutki:

Po pierwsze: Maryja staje się gwarancją naszego bezpieczeństwa. Jest to gwarancja pewna i niezawodna, ponieważ gwarancja Maryi opiera się na Bogu i jego Słowie.

 

Drugim skutkiem naszego całkowitego oddania się Matce Bożej jest to, że stajemy się tak jak Ona: narzędziami ratowania dusz.

 

Dlaczego całkowite oddanie jest aż tak ważne?

Ponieważ Maryja może w pełni ochronić i otoczyć opieką TYLKO TO, CO ZOSTAŁO JEJ ODDANE. Tak działa Miłość - nic nie dzieje się pod przymusem.

 

Wszechmocny, kochający Ojciec Niebieski pragnie uratować wszystkich i czyni to przez Maryję, oraz tych, którzy Jej się całkowicie oddali.

Dlaczego?

Ponieważ Maryja oraz Jej dzieci - przez CAŁKOWITE ODDANIE pozwalają Bogu działać.

Dają Bogu miejsce. CAŁE MIEJSCE. CAŁYCH SIEBIE.

 

W swoich dziennikach Alicja Lenczewska zapisuje takie oto słowa Pana Jezusa:

“Twoje oddanie jest kluczem do twojej wolności we Mnie, do Mojego

czynienia wielkich rzeczy przez ciebie jako Moje narzędzie i Moją umiłowaną

oblubienicę. (...)

Twoje oddanie jest potęgą, jaką Ja w tobie jestem. Uwierz w to, raduj się

i bądź pewna, że spełni się wszystko, co ci powiedziałem.” (Słowo Pouczenia 476)

 

Czy można sobie wyobrazić coś piękniejszego niż zaproszenie, abyśmy stali się uczestnikami Bożego planu ratowania dusz naszych braci i sióstr?

 

 

LEKTURA DUCHOWA:

 

1. Z TRAKTATU ŚW. LUDWIKA MARII GRIGNION DE MONTFORT:

[To nabożeństwo przynosi wielkie dobra bliźniemu.]

Siódmy powód. To, co nas powinno bardziej jeszcze zachęcić do praktykowania owego nabożeństwa, to wielkie korzyści, jakie nasi bliźni zeń czerpią. Przez nabożeństwo to bowiem ćwiczymy się bardzo skutecznie w miłości bliźniego, oddając przez ręce Maryi naszym bliźnim to, co mamy najdroższego, co stanowi wartość wynagradzającą i wstawienniczą wszystkich naszych dobrych uczynków, nie wyłączając najmniejszego nawet przebłysku dobrej myśli lub najdrobniejszego cierpienia. Godzimy się na to, aby wszystkie zdobyte przez nas, również w przyszłości, do śmierci, zadośćuczynienia poświęcone były – według woli Najświętszej Dziewicy – dla nawrócenia grzeszników albo wybawienia dusz z czyśćca. Czyż nie jest to doskonała miłość bliźniego? Czy nie tak powinien postępować prawdziwy uczeń Chrystusa, którego po miłości bliźniego się poznaje? Czyż nie jest to doskonały środek nawracania grzeszników - bez obawy narażania się na niebezpieczeństwo próżności - i wybawiania dusz z czyśćca, przy czym: nie robi się prawie nic ponad to, co każdy w swym stanie czynić powinien?

       Trzeba tu zdać sobie sprawę z tego, jak wielkim dobrem jest nawrócenie grzesznika albo wybawienie duszy z czyśćca. Jest to dobro nieskończone, większe niż stworzenie nieba i ziemi, ponieważ przez to pozwalamy duszy posiąść Boga. Gdybyśmy przy pomocy tej praktyki w całym naszym życiu uwolnili z czyśćca choćby jedną duszę lub nawrócili tylko jednego grzesznika, nie wystarczyłoby to,by zachęcić każdego prawdziwie miłosiernego człowieka do praktykowania tego nabożeństwa?Należy jednak zauważyć, że nasze dobre uczynki dzięki przejściu przez ręce Maryi nabierają większej czystości, a tym samym, większej zasługi oraz wartości zadośćczyniącej i wstawienniczej. Gdy idzie o pocieszenie dusz w czyśćcu lub o nawrócenie grzeszników są one skuteczniejsze, niż gdyby nie przechodziły przez dziewicze i szczodre ręce Maryi. Ten niewielki dar, który dajemy przez Najświętszą Dziewicę dobrowolnie i z bezinteresownej miłości, staje się w rzeczywistości dobrem tak potężnym, że uśmierza gniew Boga i sprowadza Jego miłosierdzie. I, być może, w chwili śmierci okaże się, iż osoby bardzo tej praktyce wierne w taki sposób uwolniły niejedną duszę z czyśćca, nawróciły niejednego grzesznika, choć niby spełniały tylko najprostsze obowiązki związane ze swym stanem życia. Jakaż stąd radość na Sądzie Bożym! Jaka chwała w wieczności!”

(TRAKTAT O PRAWDZIWYM NABOŻEŃSTWIE DO NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY, nr 171-172)

 

 

2. Z książki dr Emila Neuberta: MÓJ IDEAŁ - JEZUS, SYN MARYI:

 

Modlitwa apostolska

Maryja:

1. Synu mój, czy wiesz, że nie ma takiego położenia, w którym byś nie rozporządzał

bronią apostolską najwyższej skuteczności, tj. modlitwą?

Wierzysz zapewne, że można pracować nad zbawieniem dusz przez modlitwy, tak jak i

przez głoszenie słowa Bożego. Przyznajesz, że modlitwa jest pocieszającym zastępstwem

działania dla starców, dla kalek i dla wszystkich, którzy nie mogą oddawać się zewnętrznym

czynom gorliwości.

Nie rozumiesz jednak jeszcze apostolskiej skuteczności modlitwy!

       2. Modlitwa nie jest środkiem zastępczym bezpośredniego działania; ona jest bronią

apostolską, której skuteczność o niebo przewyższa wszelką działalność zewnętrzną.

Jezus przez trzy lata nauczał; przedtem zaś modlił się przez lat trzydzieści, a przez trzy

lata swojego apostolstwa zewnętrznego nie tylko noce spędzał na modlitwie, ale ciągle w

głębi duszy z Ojcem rozmawiał, jednocześnie słowem nauczając ludzi.

       Współdziałałam z Nim w odkupieniu świata. Nie głosiłam nauk, nie kierowałam

Kościołem, nie działałam cudów, ale się modliłam i cierpiałam.

       I Św. Józef modlił się i cierpiał jak ja i jakkolwiek księgi nie przechowały ani jednego

jego słowa, zrobił więcej dla nawracania ludzi niż św. Jan, św. Piotr i św. Paweł.

Badaj życie ludzi oddających się pracy apostolskiej: wszyscy, którzy mnóstwo dusz

nawrócili, byli ludźmi modlitwy.

       3. Biada apostołowi nie modlącemu się! Jako miedź brzęcząca i cymbał brzmiący

poświęca się, męczy i może upada, nie czyniąc nic dobrego dla dusz. A jeżeli praca jego

zdaje się wydawać owoce zbawienia, to zawdzięcza je błagalnym modłom nie znanej mu i

nie znającej siebie duszy; on nie otrzyma za nie żadnej nagrody.

       4. Czyż nie widzisz, że inaczej być nie może? Albowiem nawrócenie, uświęcenie lub

zbawienie duszy jest dziełem nadprzyrodzonym. Jakże można samą naturą zrobić rzecz nadnaturalną? Nadprzyrodzoność jest owocem, a łaska – owocem modlitwy. Im więcej

przyłoźymy modlitw, tym więcej dokonamy dzieł nadprzyrodzonych.

       5. Bóg żąda czynów tam, gdzie są one możliwe, tak jak chce znaków widzialnych dla

zesłania łaski sakramentalnej. Ale tak jak wszystkie wody oceanu nie zdołają same przez się

oczyścić duszy dziecka, podobnie wszystkie czyny zewnętrzne nie mogą nawrócić ani

uświęcić jednego człowieka.

       Słowa sakramentalne muszą towarzyszyć polaniu wodą czoła niemowlęcia; modlitwa

apostoła musi się łączyć z pracą jego zewnętrzną.

       Modlitwa może nawet zupełnie zastąpić działalność zewnętrzną tam, gdzie ta jest

niemożliwa, podobnie jak chrzest pragnienia może zastąpić chrzest wody tam, gdzie ten nie

jest możliwy.

       6. Czyż Bóg nie jest wszechmocny? Czyż nie rozporządza mnóstwem sposobów, aby do dusz doprowadzić łaskę zbawienia? Może dać cudowną skuteczność najprostszemu

powiedzeniu. Może w słowie posłyszanym lub przeczytanym, a czasem źle zrozumianym, w

nieszczęściu nagłym, w najzwyczajniejszym zdarzeniu pozwolić nam znaleźć naukę, która

objaśnia, wzrusza i nawraca. Może posługiwać się nawet nieprzyjaciółmi swymi dla

wykonania miłosiernych swych zamiarów. Prorok Balaam wysłany został, ażeby Izraelitów

przekląć, a zamiast przekleństw wygłosił błogosławieństwa.

Apostolstwu nie tyle brakuje czynów, ile apostolskiej modlitwy.

       7. Czy zrozumiałeś tę naukę?

Jeżeli tak, to powiedz, czy usiłujesz apostołować więcej modlitwą niż zewnętrznymi

czynami? Czy pamiętasz modlić się co dzień w celach apostolskich?

Kiedy chcesz jaką duszę zdobyć, namyślasz się nad tym, co masz zrobić i co powiedzieć

– i słusznie; ale czy się przykładasz jeszcze bardziej do modlitwy? I czy się spodziewasz

powodzenia więcej od Boga, do którego się modlisz niż od własnej zręczności i mocy

przekonywania?

       8. Módl się, módl się i ucz się mnożyć modlitwy za nawrócenie i uświęcenie dusz.

Do każdej modlitwy i do każdej Komunii Św. dodaj intencję apostolską.

Zamieniaj w modlitwy czyny i cierpienia swoje, ofiarując je Bogu przez moje ręce na

poszczególne cele wedle moich intencji.

A do tego dodaj ofiarę wszystkich Mszy Św., które się odprawiają w ciągu dnia na całym

świecie.

       9. Módl się za rodziców i wszystkich ci drogich.

Módl się za Kościół Św., za Ojca Św., za biskupów, kapłanów i za wszystkich misjonarzy i

apostołów.

Módl się w szczególności za tych, którzy tak jak ty skupili się pod moim sztandarem, aby

przyśpieszyć nadejście królestwa Jezusowego przez nastanie królestwa mojego.

Módl się za tych, którym starałeś się uczynić dobrze, aby dobro to było trwałe.

Módl się za tych, którym powinieneś był dobrze czynić, aby modlitwa twoja naprawiła to

niedbalstwo.

Módl się za tych, których spotkasz w ciągu dnia, abyś uczynił im tyle dobrego, ile

uczynić było ci przeznaczone.

10. Módl się przed czynem, ażeby Bóg łaskawy zesłał nam zupełne powodzenie. Módl

się, kiedy przypuszczasz, że przedsięwzięcie będzie trudne, ażeby modlitwa wspomagała

twoją bezsilność. Módl się, kiedy ci się ono łatwe wydaje, z obawy abyś, opierając się na

własnej naturalnej zręczności, nie wydał żadnego nadprzyrodzonego owocu.

Módl się, wykonując czyn, ażeby Bóg działał dalej przez ciebie.

Módl się po spełnieniu czynu, żeby Bogu podziękować w razie powodzenia, albo żeby

zamierzone dobro osiągnięte zostało nawet wtedy, kiedy się zdaje, że ci się nie udało; wiedz

bowiem, że im więcej cię Bóg do modlitwy przynagla, tym więcej chce ci zesłać

powodzenia.

Módl się i nie przestawaj się modlić, a dokonasz cudów przeze mnie i dla mnie.”

 

 

 

ŚWIATŁO: Fatima oraz Rodzina Serca Miłości Ukrzyżowanej

Siostra Łucja mówi nam:

“Bóg jest jedynym, który może nas uratować. Chce to uczynić za pośrednictwem Niepokalanego Serca Maryi, naszej Niebieskiej Matki, która jest taka dobra!”

 

“Aby ich ratować”

Słowa “aby ich ratować” Matka Boża wypowiada po udzieleniu trojgu pastuszkom wizji piekła. Papież Benedykt XVI komentuje: „Przez jedną straszną chwilę dzieci doświadczyły wizji piekła. Widziały upadek »dusz biednych grzeszników«. Z kolei zostaje im powiedziane, dlaczego wystawiono je na to przeżycie: »Aby ich ratować« – ukazać im drogę zbawienia. Przychodzą tu na myśl słowa z Pierwszego Listu św. Piotra: »cel waszej wiary – zbawienie dusz« (1,9). Jako droga do tego celu wskazany zostaje (…) kult Niepokalanego Serca Maryi”.

 

“Nie mają bowiem nikogo…”

19 sierpnia 1917 roku Matka Boża wypowiada jedne z najbardziej niezwykłych słów. Słowa te rzucają wielkie i niespodziewane światło na temat ratowania dusz. Maryja mówi:

“Módlcie się, módlcie się dużo i składajcie ofiary za grzeszników, bo wielu idzie do piekła. Nie mają bowiem NIKOGO, kto by się za nich modlił i ofiarowywał”.

 

Zadziwiające jest to, że mówiąc o przyczynie potępienia - Maryja nie skupia się na grzechu.

Oczekiwalibyśmy raczej innych słów Matki Bożej. Byłoby dla nas łatwiej, gdyby Maryja powiedziała: “Wielu idzie do piekła, ponieważ trwają w grzechach ciężkich”, albo: “Wielu idzie do piekła ponieważ nie chcą się nawrócić i prosić o wybaczenie”. Ale Maryja tego nie mówi. Mówi, że idą do piekła, ponieważ: “Nie mają nikogo, kto by się za nich modlił i ofiarowywał”.

 

Czy rozumiemy wagę i znaczenie tych słów?

Mówią nam one, że MODLITWA I OFIARA jest kluczem do ratowania dusz.

Że modlitwa i ofiara mogą przełamać grzech i opór najzatwardzialszych serc.

Słowa Matki Bożej mówią - o zgrozo! - że grzesznicy giną z powodu braku naszych modlitw oraz ofiar!

 

Dzieci z Fatimy nie tylko to zrozumiały, ale w sposób niezwykle radykalny - żyły tym na co dzień. Podobnie jak Tereska od Dzieciątka Jezus - nie marnowały żadnej okazji, do złożenia Bogu ofiary umartwienia lub cierpienia za grzeszników.

 

Ratować dusze jak dzieci z Fatimy

Dzieci z Fatimy pozwoliły się całkowicie przeniknąć pragnieniu ratowania dusz.

Przykładem może być mała Hiacynta. Siostra Łucja pisze w swoich wspomnieniach:

“Po zakończeniu widzeń Hiacynta była całkowicie opanowana pragnieniem ratowania grzeszników. Chciała ich uchronić od kary potępienia w piekle, bo wizja piekła zrobiła na niej ogromne wrażenie. Hiacynta siadała często na ziemi lub na jakimś kamieniu i w zamyśleniu mówiła: <<O piekło! Piekło! Jakże mi żal dusz, które tam idą!>>. Wiele razy mała pasterka powtarzała pokorne błaganie, którego nauczyła nas Matka Boża. Drżąc cała klękała, składała ręce i mówiła: “O mój Jezu, przebacz nam nasze grzechy, zachowaj nas od ognia piekielnego, zaprowadź wszystkie dusze do nieba i dopomóż szczególnie tym, którzy najbardziej potrzebują Twojego miłosierdzia”.

 

Krótko przed śmiercią mała Hiacynta powiedziała: “Obym mogła przelać w serca wszystkich ten ogień, który noszę w sobie, który mnie spala i powoduje, że tak bardzo kocham Serce Jezusa i Serce Maryi”.

 

O tak mała Hiacynto! Obyś przelała w nas ten ogień, który płonie w Twoim sercu…

 

Rodzina Serca Miłości Ukrzyżowanej

W pierwszej połowie XX wieku Pan Jezus wzbudził w Polsce wspólnotę, której przekazał wiele cennych świateł dotyczących ratowania dusz oraz życia w pełnym oddaniu się Matce Bożej. Duchowość wspólnoty została zawarta w tzw. “dialogach”, które Pan Jezus prowadził z ich założycielką - Ludmiłą Krakowiecką. Wspólnota została zatwierdzona prawem kościelnym i nazwana Rodziną Serca Miłości Ukrzyżowanej. Ojcami duchowymi tej Rodziny byli wybitni polscy kapłani - ks. Marian Piątkowski oraz ks. Aleksander Woźny.

W 1949 roku Ludmiła Krakowiecka spisała Boże obietnice dla osób, które będą żyć jej duchem:

“To Dzieło na wskroś wynagradzające, zdobywcze, wyrywające miliony dusz piekłu i szatanowi. Cierpieć będziecie wszyscy i zdobywać mi dusze. (...) Nie było dotąd, odkąd ziemia istnieje, większego dzieła miłości, nie było zarazem większej nędzy oddanej na usługi Boga, by przez nią działał pewnie, swobodnie i na ślepo”.

 

13 lipca 1956 roku, Ludmiła zapisuje słowa, które miała jej podyktować Matka Boża:

“W życiu każdego człowieka na ziemi tak się kończy - niby cień przemija - i ziemia się skończy i przeminie - tylko dusze żyją wiecznie. I warto tu żyć tylko po to, by je ocalić i warto dlatego wycierpieć wszystko, wszystko za dusze - więc zgódźcie się cierpieć za nie. Nie tylko cierpieć, ale całe życie oddać za wszystkie dusze, abym każdą mogła po śmierci przytulić do Serca i oddać Jezusowi na wieczność całą; i możecie to zrobić, naprawdę uratować wszystkie dusze, jeżeli naprawdę całe swoje życie złożycie w Moje ręce bez zastrzeżeń, biernie, bez sprzeciwu i z radością - Mnie, bo Jezus chce bym was wychowywała i od dziś was wychowywać będę. Będziecie gwardią honorową Mojego Niepokalanego Serca”.

 

Każdy, kto pragnie żyć pełnią oddania się Matce Bożej i chce wejść na fatimską drogę wydania samego siebie za dusze, aby je ratować - znajdzie w tej Rodzinie oraz jej duchowości bezcenne wsparcie i jasną, wytyczoną Krwią Zbawiciela - ścieżkę.

 

 

WEZWANIE DNIA:

Bóg ratuje dusze przez Maryję, a Maryja może się najpełniej posługiwać tymi, którzy Jej się oddadzą. Wśród nich szczególnie ważną rolę pełnią kapłani. Przez kapłana, który jest Jej oddany - Maryja uratuje najwięcej dusz. Jeśli tego nie rozumiesz, przypomnij sobie św. Ojca Pio, św. Jana Bosko, Maksymiliana Kolbe czy Jana Pawła II.

 

Dlatego szczególnie ważna jest modlitwa w tej intencji, aby kapłani oddawali się całkowicie Panu Jezusowi - przez Maryję. W tym celu powstało Dzieło: “Modlitwa za kapłana”.

 

Odmów dziś tę krótką modlitwę, wstawiając w miejsce imienia - imię kapłana, którego znasz:

 

“Duchu Święty, który wzbudziłeś we mnie pragnienie

wstawiania się za kapłanem ........................................

u stóp Maryi, Królowej Kapłanów,

pokornie proszę dla Niego o dar pobożności i gorliwości apostolskiej.

Wzbudź w Nim pragnienie całkowitego oddania się Jezusowi przez Maryję.

Spójrz Maryjo łaskawie na księdza............................................,

by Tobie poddany wiernie służył Kościołowi i Ojczyźnie.

Królowo Kapłanów, módl się za nami.

Ojcze nasz x1, Zdrowaś Maryjo x1, Chwała Ojcu x1.”

 

Odmówienie tej modlitwy zajmuje około 2 minuty.

Obecnie modli się nią codziennie w Polsce już ponad 23.000 osób.

Może chcesz do nich dołączyć?

Owoce tej modlitwy są niesamowite - bardzo wielu kapłanów oddaje się Matce Bożej.

Jeśli chcesz dołączyć do modlących się, przepisz tę modlitwę i wpisz imię kapłana, za którego chcesz się modlić.

Zapraszamy Cię też na stronę internetową dzieła, na której dowiesz się więcej o inicjatywie;

www.modlitwazakaplana.pl

oraz na profil dzieła na FB: https://www.facebook.com/modlitwazakaplana/

 

Dziś o wielu kapłanach można powiedzieć to samo, co powiedziała Matka Boża o grzesznikach: “Nie mają nikogo, kto by się za nich modlił i ofiarowywał”.

 

Jednak razem możemy to zmienić.

 

 

ŚWIATŁO SŁOWA:

“Wstała i ona i zaczęli się modlić i błagać,

aby dostąpić ocalenia” (Tb 8,5)

 

 

MAŁY WIECZERNIK MODLITWY:

Łaska jest owocem modlitwy. Wszystko jest łaską. Wszystko jest owocem modlitwy.

Znajdź dziś od 5-15 minut na modlitwę osobistą w ciszy.

Módl się tak, jak cię poprowadzi twoje serce.

Możesz trwać w ciszy. Możesz rozmawiać z Jezusem, zadając konkretne pytania.

Możesz zaprosić Maryję i modlić się w Jej obecności.

Czas osobistej modlitwy to najważniejszy czas tych rekolekcji.

 

 

NA KONIEC: “ZABIERZ SŁOWO!”

Wybierz z tego dnia jedno zdanie, myśl lub słowo, które najbardziej cię dotknęło i rozważaj je w swoim sercu nieustannie, aż do następnej medytacji.

Czyń tak, jak Maryja, która “zachowywała te sprawy w swoim sercu i rozważała je”.

 

 

DZIĘKCZYNIENIE:

Podziękuj Panu Bogu, odmawiając trzykrotnie modlitwę: “Chwała Ojcu…”:

“CHWAŁA OJCU I SYNOWI I DUCHOWI ŚWIĘTEMU, JAK BYŁA NA POCZĄTKU

TERAZ I ZAWSZE I NA WIEKI WIEKÓW, AMEN.”