33 dni - dzień 1

Totus Tuus Maria,

DZIEŃ PIERWSZY: “BÓG POSŁAŁ ANIOŁA” (Łk 1,26)

 

Przed rozpoczęciem rozważania:

Wycisz swój umysł i swoje serce. Duchowe wyciszenie jest naszą otwartością na łaskę. Modlitwę do Ducha Świętego postaraj się odmówić spokojnie i powoli, wczuwając się sercem w każde ze zdań.

 

 

Modlitwa do Ducha Świętego

Duchu Święty przyjdź,

Oświeć mrok umysłu,

porusz moje serce,

pokaż drogę do Jezusa,

pomóż pełnić wolę Ojca,

Duchu Święty przyjdź.

Maryjo, któraś najpełniej

przyjęła Słowo Boże

prowadź mnie.

Duchu Święty, przyjdź!

 

 

ROZWAŻANIE DNIA: “BÓG POSŁAŁ ANIOŁA”

To Bóg Ojciec wychodzi z inicjatywą. W Bogu rodzi się zamysł, plan. Bóg sam przygotowuje ratunek dla swoich dzieci i zapewnia wszystko, aby Jego plan mógł się wypełnić.

 

Katechizm Kościoła Katolickiego mówi, że Bóg działa: “Zamysłem czystej dobroci”.

Boży plan wypływa z czystej dobroci Ojca, który kocha swoje dzieci.

 

Zwiastowanie ukazuje nam prawdę, że Bóg postanowił zrealizować swój plan przez Maryję.

Tą drogę wybrał Bóg. Chcemy na nią wejść i postawić pierwszy krok.

 

Droga Maryi to droga pokory. Droga uniżenia.

To droga, po której zstępuje do nas Bóg, aby nas ocalić.

 

Uniżając się - robimy miejsce dla łaski Bożej.

“Bóg bowiem pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje” (1 P 5,5)

 

Do szukania pokory zachęca nas także słowo z księgi Sofoniasza:

“Szukajcie Pana wszyscy pokorni ziemi, którzy pełnicie Jego nakazy;

szukajcie sprawiedliwości, szukajcie pokory, może się ukryjecie w dzień

gniewu Pańskiego.” (So 2,3)

 

Pomocą na tej drodze są aniołowie, których Bóg nam posyła.

W Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy: “Życie ludzkie od dzieciństwa aż do zgonu jest otoczone opieką i wstawiennictwem aniołów. Każdy wierny ma u swego boku anioła jako opiekuna i stróża, by prowadził go do życia". Już na ziemi życie chrześcijańskie uczestniczy – przez wiarę – w błogosławionej wspólnocie aniołów i ludzi, zjednoczonych w Bogu.” (KKK 336)

 

Przygotowując się do aktu całkowitego oddania się Matce Bożej możemy spodziewać się szczególnej pomocy oraz obecności aniołów, gdyż Maryja jest ich Królową.

 

Być może wiara w obecność i pomoc aniołów przygasła w naszych sercach.

Jeśli tak jest - niech te rekolekcje będą okazją do tego, aby tą wiarę ożywić, ponieważ aniołowie pomagają nam na miarę naszej wiary i na miarę naszej współpracy.

 

W sposób szczególny może nam pomóc w tych rekolekcjach - otwartość na obecność i pomoc naszego Anioła Stróża.

 

Ten pierwszy dzień rekolekcji jest zaproszeniem do trzech rzeczy:

1. Aby zacząć odkrywać Boży plan, który Bóg realizuje przez Maryję

2. Aby przygotować miejsce dla łaski Bożej poprzez pokorę i postawę uniżenia

3. Aby na nowo uwierzyć w pomoc aniołów, będąc uważnym na ich obecność przy nas.

 

Niech nam w tym pomoże lektura duchowa oraz duchowe światła z Fatimy.

 

 

LEKTURA DUCHOWA:

 

1. Z TRAKTATU ŚWIĘTEGO LUDWIKA GRIGNION DE MONTFORT:

“[1. Bóg chciał rozpocząć i zakończyć swe największe dzieła

przez Najświętszą Maryję Pannę.]

Wyznaję z Kościołem, że Maryja jako stworzenie, które wyszło z rąk Najwyższego, w porównaniu z Jego nieskończonym Majestatem mniejsza jest niż najdrobniejszy pyłek, lub raczej, że jest niczym, gdyż jeden Bóg jest Tym, Który Jest. Toteż ów Pan wielmożny, całkiem niezależny i sam sobie wystarczający, nie potrzebował ani nie potrzebuje Najświętszej Dziewicy do spełnienia swojej woli i objawienia swojej chwały. Wystarczy Mu tylko zechcieć, by wszystkiego dokonać.

Przyjąwszy jednak rzeczywisty stan rzeczy, twierdzę, że Bóg, który od chwili stworzenia Najświętszej Dziewicy, chciał, by największe swe dzieła przez Nią się rozpoczęły i dokonywały, nie zmieni z pewnością swego postępowania na wieki, gdyż jest Bogiem i nie podlega zmianom ani w swych zamiarach, ani w swym postępowaniu.

Bóg Ojciec nie inaczej dał światu Syna swego Jednorodzonego, jak tylko przez Maryję.”

(TRAKTAT O PRAWDZIWYM NABOŻEŃSTWIE DO NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY, nr 14-16)

 

 

“Nabożeństwo to jest ponadto aktem wielkiej pokory, którą Bóg miłuje ponad inne cnoty. Dusza, która się wywyższa, poniża Boga, dusza zaś, która się upokarza, wywyższa Boga. Bóg sprzeciwia się pysznym, pokornym zaś daje łaskę. Jeżeli się uniżasz uważając, żeś niegodny zbliżyć się do Niego i stanąć przed Nim, wtedy On sam zstępuje i uniża się, by przyjść do ciebie i wywyższyć cię wbrew twej woli. Przeciwnie dzieje się, gdy człowiek w swej zuchwałości zbliża się do Boga bez pośrednictwa. Bóg się wtedy oddala i nie można Go dosięgnąć. Jak bardzo Bóg kocha pokorę serca! A do tej właśnie pokory zobowiązuje nas praktyka wspomnianego nabożeństwa. Uczy nas ono, że nikt nie powinien zbliżać się wprost do Pana naszego, jakkolwiek jest łagodny i miłosierny, ale że każdy człowiek powinien korzystać z orędownictwa Najświętszej Dziewicy zawsze i wszędzie: czy chce stanąć przed Panem, czy mówić do Niego, czy zbliżyć się do Niego, czy Mu cokolwiek ofiarować,czy zjednoczyć się z Nim i Jemu się poświęcić.

(TRAKTAT O PRAWDZIWYM NABOŻEŃSTWIE DO NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY, nr 143)

 

 

2. Z DZIENNIKÓW ALICJI LENCZEWSKIEJ:

 

Jezus:

“Jeśli otrzymana łaska ma prowadzić do pychy, to Ja nie mogę jej dać. Ze

względu na brak pokory, Ja nie mogę obdarzać łaskami, choć bardzo

pragnę nimi obdarzać.

Im większa pokora, tym więcej łask.”

(ŚWIADECTWO, nr 108)

 

“Dziecko Moje, pamiętaj o tym, że moc Moja w tobie, charyzmaty, jakie

ci daję[,] i Moje posługiwanie się tobą są uzależnione od pokory twego

serca i poddania umysłu Mądrości Mojej.

Dziś działanie szatana w świecie i duszach ludzkich przejawia się głównie

w postaci pychy, której owocem jest oddalanie się od Boga.

Wiedz i pamiętaj, że pokusa pychy zawsze towarzyszyć ci będzie. Będzie

atakować twe myśli i uczucia(,) i będzie wdzierać się do twej woli przez

odruchy impulsywnej natury.

Ratunkiem dla ciebie jest świadomość twej słabości, ułomności, grzeszności

i niezmierna ufność wobec Mnie: Mojej dobroci, miłosierdzia

i potęgi.

Nawet cienia pewności siebie nie powinnaś mieć, a całą nadzieję pokładać

we Mnie – twym Oblubieńcu i Bogu.”

(SŁOWO POUCZENIA, nr 382)

 

“Świat jest oszukiwany i oszukuje sam siebie[,] bojąc się Prawdy. Bo

Prawda go boli i wymaga pokory. A przecież rządzi nim pycha i egoizm.

A Ja ukazałem Pokorę i Miłość tak wielką, że nikt i nic jej dorównać nie

może. Można ją adorować tylko z wdzięcznością i skruchą(,) i pragnąć.

I radować się każdą otrzymaną łaską.

Dziecko Moje, wszystko, czego doświadczyłaś i co doświadczasz[,] jest

Moją łaską Miłości, którą cię zawsze otaczam. I ten trud[,] i ten ból życia

też, a może nade wszystko.

Nie lękaj się świata, a jedynie oddalenia się od Mojego Serca, w którym

jest twój pokój i ukojenie.”

(SŁOWO POUCZENIA, nr 408)

 

 

ŚWIATŁO Z FATIMY

“Bóg posłał anioła…” - tak się wszystko zaczyna. Bóg posyła anioła do Maryi i do nas także posyła anioły. Dziś często tego nie czujemy i mamy trudność z rozpoznawaniem takich natchnień, ponieważ staliśmy się niewrażliwi na świat duchowy.

Aniołowie są w sposób szczególny obecni tam, gdzie wypełnia się Boży Plan. Dlatego możemy być pewni, że będą z nami podczas tych rekolekcji. Wejście do Serca Maryi to Boża Wola i aniołowie będą nam w tym pomagać. Spróbujmy być w tych dniach czujni i wrażliwi na ich obecność i pomoc.

 

Przyjrzyjmy się objawieniom we Fatimie. Zanim dzieciom ukaże się Matka Boża, Bóg posyła do nich anioły. Ich rolą jest przygotowanie dzieci na przyjęcie wezwania Maryi.

Dziś chcemy przyjąć wezwanie, z którym przyszedł pierwszy Anioł.

 

PIERWSZE UKAZANIE SIĘ ANIOŁA

Była wiosna 1916 roku. Siostra Łucja pisze w swoich wspomnieniach:

“Zobaczyliśmy wtedy, ponad drzewami oliwnymi, kierującego się ku nam… człowieka młodego w wieku 14 lub 15 lat, w szacie bielszej od śniegu, słońce zaś czyniło go przezroczystym, jakby był z kryształu. Był bardzo piękny. Gdy zbliżył się do nas, powiedział:

“Nie bójcie się. Jestem Aniołem Pokoju. Módlcie się ze mną”. Ukląkł i pochylił się aż do ziemi, a nam kazał trzykrotnie powtórzyć słowa:

“O Boże mój! Wierzę w Ciebie! Uwielbiam Ciebie! Ufam Tobie i miłuję Ciebie!

Proszę, abyś przebaczył tym, którzy w Ciebie nie wierzą, którzy Ciebie nie uwielbiają, którzy Tobie nie ufają i którzy Ciebie nie miłują.”

 

Następnie podniósł się z klęczek i powiedział:

“Módlcie się w ten sposób. Serce Pana Jezusa i Serce Matki Bożej uważnie słuchają waszych modlitw.”

 

Siostra Łucja opowiada dalej: “Pozostawaliśmy w pozycji, w której nas Anioł zostawił, powtarzając ciągle tą samą modlitwę. Słowa Anioła wyryły się tak mocno w naszych umysłach, że ich nigdy nie zapomnieliśmy. Od tego wydarzenia, często, głęboko pochyleni, odmawialiśmy modlitwę Anioła, czasami upadając ze zmęczenia.”

 

 

WEZWANIE DNIA:

Spróbuj dzisiaj - na początku naszych rekolekcji - wejść sercem w tę postawę uniżenia, w którą Anioł wprowadził dzieci z Fatimy. Może nam w tym pomóc przyjęcie uniżonej postawy. Może to być schylenie głowy, przyklęknięcie lub położenie się krzyżem. Najważniejsze jednak, aby uczynić to sercem.

 

Wypowiedz  trzykrotnie modlitwę Anioła z Fatimy:

“O Boże mój! Wierzę w Ciebie! Uwielbiam Ciebie! Ufam Tobie i miłuję Ciebie!

Proszę, abyś przebaczył tym, którzy w Ciebie nie wierzą, którzy Ciebie nie uwielbiają, którzy Tobie nie ufają i którzy Ciebie nie miłują.”

 

Na koniec - przyjmij do serca słowa Anioła:

“Nie bójcie się. Jestem Aniołem Pokoju”.

 

 

ŚWIATŁO SŁOWA:

“Wielbi dusza moja Pana

i raduje się duch mój w Bogu,

Zbawicielu moim.

Bo WEJRZAŁ NA UNIŻENIE swojej Służebnicy.”

 

 

MAŁY WIECZERNIK MODLITWY:  

Anioł przyszedł do Maryi, kiedy trwała ona na modlitwie.

Znajdź dziś od 5-15 minut na modlitwę osobistą w ciszy.

Módl się tak, jak cię poprowadzi twoje serce.

Możesz trwać w ciszy. Możesz rozmawiać z Jezusem, zadając konkretne pytania.

Możesz zaprosić Maryję i modlić się w Jej obecności.

Czas osobistej modlitwy to najważniejszy czas tych rekolekcji.

 

 

NA KONIEC: “ZABIERZ SŁOWO!”

Wybierz z tego dnia jedno zdanie, myśl lub słowo, które najbardziej cię dotknęło i rozważaj je w swoim sercu nieustannie, aż do następnej medytacji.

Czyń tak, jak Maryja, która “zachowywała te sprawy w swoim sercu i rozważała je”.

 

 

DZIĘKCZYNIENIE:

Podziękuj Panu Bogu, odmawiając trzykrotnie modlitwę: “Chwała Ojcu…”:

“CHWAŁA OJCU I SYNOWI I DUCHOWI ŚWIĘTEMU, JAK BYŁA NA POCZĄTKU

TERAZ I ZAWSZE I NA WIEKI WIEKÓW, AMEN.”

 

 


 

 

COŚ NA POTEM: FORMACJA DUCHOWA PO AKCIE ODDANIA SIĘ - JAK TYM ŻYĆ NA CO DZIEŃ?

Rozważania tego dnia zapraszają nas do codziennej pracy nad dwoma rzeczami:

1. Kształtowanie postawy uniżenia, czyli wzrastanie w pokorze, która jest naszą otwartością i pojemnością na łaskę.

2. Odkrywanie roli i uczenie się współpracy z aniołami, które są prawdziwie obecne w naszym życiu. Budowanie przyjaźni ze swoim aniołem stróżem.